Ένας εφιάλτης χθες...Μια ευχή σήμερα...

Παραμύθι...Ήμουν λέει νεραϊδομωρό μέσα σε έναν ορμητικό καταράχτη.Μια γλυκιά φωνή μιλά..."ΔΕ ΘΑΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΒΑΘΙΑ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΘΑ ΝΑΙ,ΔΕ ΘΑ ΣΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΜΑ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΘΑΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΛΑΜΠΕΡΑ ΟΝΕΙΡΑ!!!!!ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ!!!ΘΥΜΗΣΟΥ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ!!!"Είμαι στην αρχή?Είμαι στη μέση?Πλησιάζω στο τέλος?Κάτι παράδοξο συμβαίνει...Γύρισα να δω τα βήματα που διάνυσα,γύρισα να δω την ξέχειλη ζωή μου....κι ένιωσα ΑΔΕΙΑ.Ενα δάκρυ κύλησε....κι εγώ χαμογελούσα!Τα λουλούδια άνθιζαν,μα όχι για μένα.Το σεληνόφως έλουζε τον κόσμο,μα εγώ ήμουν στο σκοτάδι.Το ουράνιο τόξο δε χρωμάτιζε τη δική μου πορεια.Ο έρωτας δε ξεδιψούσε τα δικά μου χείλη.Τα αστέρια δεν έλαμπαν για μένα.ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ?ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΒΑΛΣΑΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ?Σκουπίζω τα μάτια,τολμώ να πω...ΘΕΕ ΜΟΥ...ένα ΘΑΥΜΑ προσμένω!Το θαύμα που έγινε μέσα μου αλλά ποτέ ΓΙΑ ΜΕΝΑ,χάρισε το και σε αυτούς που δεν ένιωσαν ποτέ τι σημαίνει ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ...χάρισέ το σε αυτόν που θα ταξιδέψει να βρει το χαμένο μου όνειρο...ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!!!

Η αλήθεια μου...Αναθεώρηση...Η πορεία αυτή ήταν δρόμος πάντα στο φως...

Σήμερα μπορώ με βεβαιότητα να πω, πως το θαύμα έγινε...ΓΙΑ ΜΕΝΑ...

Και για σένα....

Ο δικός μου Παράδεισος...

Tι κι αν μαύρισε ο κόσμος όλος?Πάλι ξανά θα ρίξω χιόνι στον καμβά,δάκρυ διάφανο πιότερο κι απ΄το νερό θα σμίξω, πάγο με πάγο να νικήσω, μια ασημένια λάμψη κόψης κάθετης και θα αφήσω ζεστό κόκκινο να τρέξει!Κάπου αφημένο σ'ένα όνειρο καλοκαιρινό μπλε της θάλασσας, ερωτευμένο μπλε του Θεού.Πράσινο στο σημείο που ενώνεται γη και ουρανός, μια πινελιά καφέ και δρόμος ανοιχτός μακρύς,πέρασμα κρυφό της λησμονιάς του μαύρου, στο φως...μια νότα αγάπης στον άνεμο απ΄το χαμόγελό σου.Λευκό αθώας ψυχής.... και να, ο δικός μου Παράδεισος...

ΘΥΜΑΣΑΙ?

ΘΥΜΑΣΑΙ?

Θυμασαι?Οι καλλιτεχνες της αγαπης παντα ξερουν να τη ζωγραφιζουν,να την τραγουδουν,να τη βιωνουν σε ολο της το μεγαλειο,να προσπαθουν γι'αυτη,να την αποδεικνυουν να την κανουν πραγματικη και να μη το βαζουν στα ποδια χαριν της ματαιοτητας.
Ευλογημενα τα χερια που αγγιξαν κι ενιωσαν τη δυναμη της,ευλογημενα τα χειλη που φιλησαν κι αισθανθηκαν την ηδονη της ψυχης κατω απο τη σαρκα,ευλογημενες οι ψυχες που ενιωσαν την αληθεια της και φωτιστηκαν δημιουργωντας το ομορφοτερο εργο.
Τι κι αν δεν μπορουν να το δουν ολα τα ματια?Ευλογημενο εργο απο Εκεινον παντα θα ειναι γιατι περιειχε σπινθηρες αγαπης σε καθε πινελια και φωτισε τα σκοταδια του νου,διελυσε τις θυελλες.Σημασια εχει πως ο καλλιτεχνης το εζησε στιγμη προς στιγμη,στο ειναι του και περα απο αυτο.
Καποιοι θεατες εχουν το χαρισμα και βλεπουν το φως,δε το φοβουνται,βλεπουν τα χρωματα και το ουανιο τοξο που παντα θα βγαινει μετα τη μαυρη καταιγιδα.Εχουν υπομονη.Η αγαπη ολα τα υπομενει.
Τι σημασια κι αν καποιοι θεατες βρισκονται σε ληθαργο?Καποιοι που παλευουν με την αμφιθυμια τους?Καποια στιγμη φανερωνεται ολη η αληθεια σαν λαμψη στην καρδια τους.
Μονο να μην εχει καταστρεψει ο καλλιτεχνης το εργο του,ανθρωπος ειναι κι αυτος.

Αλιμονο σε αυτους που κλεινουν τα ματια στην αληθεια.

Τα λογια σου ειλικρινα ανθισαν το χαμογελο ξανα κι εδωσαν κουραγιο στον καλλιτεχνη να συνεχισει
να παλευει ωστε αυτο που θεωρειται ονειρο απιαστο να φωτιστει απο την αληθεια.



Θυμασαι?Ο μονος δρομος τελικα που δε μας οδηγει λαθος ειναι αυτος της καρδιας μας.Μπορει να φαινεται λαθος καποιες φορες αλλα ειναι το μονο μονοπατι το οποιο εαν ακολουθησεις αποκομιζεις πολλα οφελη.Η λογικη οδηγει σε συμβιβαστικες λυσεις χωρις ναναι μονο δικες μας επιλογες.Εκεινη η ερμη η καρδουλα ξερει,ξερει τα παντα,αποφασιζει μονη,αναγνωριζει την αγαπη,νιωθει πονο,ανειπωτη χαρα,αναγνωριζει ακομα κι απο μακρια.Δινει υποσταση ακομα και σε μια ιδεα,μια σκεψη,μια φαντασιωση και καρδιοχτυπα αδιακοπα μεχρι να γινει πραγματικοτητα.Ποια λογικη και κουραφεξαλα?Εχει λογικη η ζωη?Ο θανατος οταν ερχεται?Ανωτερα οντα,δημιουργηματα σοφα,τελεια απο μια ανωτερη δυναμη,τη μια και μοναδικη δυναμη της αγαπης.
Θα δουμε τον ηλιο,το φεγγαρι με αλλο ταιρι διπλα μας.Θα ναι διαφορετικα καθε φορα?Οχι ειναι μοναδικα.Οπως μοναδικη ειναι και η αγαπη οταν ριζωνει βαθια.Ποση ευτυχια νιωσαν οσοι δωσανε μαχες στο ονομα της και κερδισαν το πολυτιμοτερο επαθλο.Θα περιμενες να μιλησω για αντικειμενο ως επαθλο,μα οχι.Δε μετριεται,δεν ειναι υλικο,δεν περιγραφεται,ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ!!!Οι ωρες,οι στιγμες,το παθος,η αγωνια,ο θυμος,ολα ηταν μερος της μοιρασιας.Κι ολα περασαν,εφυγαν,μα σταθηκαν για παντα στην αιωνιοτητα.


Μονο το σκοταδι οταν πεφτει φοβαται κι αυτος σα μικρο παιδι,μα οχι πια.Ξερεις γιατι.Οι καλλιτεχνες εχουν το δικο τους κωδικα.

ΜΟΒ ΟΜΠΡΕΛΛΑ

....κι έρχονται στιγμές που νιώθεις πολύ μόνος, άδειος, μελαγχολικός...σα τα μουντά πρωινά βροχής που θυμίζουν απόγευμα...
περπατάς κρατώντας μια μοβ ομπρέλλα αλλά ούτε το χρώμα της έχεις προσέξει, ούτε τις σταγόνες που πέφτουν πάνω της ακούς...ούτε την καλημέρα κάποιου γνωστού περαστικού...
τα μάτια σου καρφωμένα στη λάσπη κι ένα σύγκρυο σε πιάνει σα νιώθεις το σουρούπωμα της ψυχής σου,βλέπεις τα όνειρά σου βουτηγμένα σ'αυτή και πατημένα από χιλιάδες βήματα, λιμνούλες εδώ κι εκεί στις λακούβες του δρόμου...
σε κάποια βιτρίνα θολή-θολή απ'την υγρασία, τη βρωμιά του χρόνου?-, αναζητάς το βλέμμα σου και ξάφνου συνειδητοποιείς πως είν'τα μάτια σου θολά...λες νάναι απ'τη βροχή?
γοργός ο σφυγμός κι ο χτύπος ολοένα δυναμώνει...κοίτα μωρέ, κοίτα πιο προσεκτικά....πίσω σου...
πίσω σου στέκεται το κενό σου και σ'ακολουθεί...δεν είσαι μόνος...



Στο χαμόγελο δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει θλίψη, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει θάνατος...

Ζω μέσα σ'ένα σου χαμόγελο....

Μπορείς να σταματήσεις να χαμογελάς....ψυχή μου?

ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΜΑΡΤΗ....

Περπατησα ξανα στα σοκακια που διαβηκαμε...
Βρεθηκα στο σπιτι που στεγασε εναν ερωτα...καποτε...
Ψυχρα,παγωνια,ουτε μια σπιθα να ζεστανει,ουτε ενα δακρυ...
Σηκωσα το νεκροπανο απο την πολυθρονα...μια χαραμαδα...φως...
Ακουω ενα γελιο..."δε θα σε αφησω ποτε".......
Στο μεγαλο καναπε,με κοιτας με ενα βλεμμα γεματο λαμψη....
κοκκινο κρασι ρεει στις φλεβες...πετρωμενο αγαλμα η μορφη....
"σ'αγαπω....ΜΑΖΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...ΥΠΟΣΧΕΣΗ..."
Στο δωματιο πατω ματαια το διακοπτη...δεν αναβει...υγρασια.......
Ζωγραφισμενη εικονα...ενα κρεβατι ντυμενο στα μπλε...ημιφως......
Ξαπλωμενος γυμνος θεος...αρωμα λουλουδιων...χειλη υγρα....
χτυπος δυνατος...γλυκια προσμονη..."ελα"μου γνεφεις...."ΕΛΑ"...
Κραυγη ουρλιαχτο ζωου...η πορτα ανοιχτη...στο ΣΚΟΤΑΔΙ.......
Τρεχω μακρια...στα χερια ανεμιζουν κιτρινισμενα φυλλα βιβλιου...
κομμενα βιαστικα...ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΖΩΗ.....ΖΩΗ ΜΟΥ.......
Υψωνω τα ματια ψηλα...τυφλα...Πουθενα τάσημενιο φεγγαρι...
Τα δαχτυλα σκιζουν την τελευταια σελιδα....αργα....
Χιλιαδες κομματακια μπλε χαρτι σκορπουν στον ανεμο...
γεμιζουν τον κατασκοτεινο θολο...ΒΡΕΧΕΙ....
Καταληγουν στη γη...και γινονται ΕΝΑ με το ΧΩΜΑ....
ΘΑΜΜΕΝΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ....

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

"Πρόσεχε καλέ μου!!!"Τα πόδια σου μετέωρα στην άκρη του γκρεμού, κοιτάς το χάος που ξεπροβάλλει...σκοτάδι.Δροσερή αύρα απαλά χαϊδεύει το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό σου, κάτι ανάλαφρο τυλίγει το κορμί σου...ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΠΕΠΛΑ...Γυρνάς αργά το κεφάλι τρομαγμένος...Στη λάμψη του ασημιού παρατηρείς δυο μάτια να σε κοιτάνε τρυφερά, σου γελάνε σχεδόν...Κινείσαι προς το φως...Ένα βήμα, ξαφνικό ρίγος...πίσω γκρεμός.Ψιθυρίζεις ένα αχνό "ευχαριστώ".Στέκει ακίνητη...Δεύτερο βήμα μπρος...Ζεις ένα όνειρο...ανάσα γρήγορη...δύο χείλη μισάνοιχτο λουλούδι...Δε γελάνε πια τα μάτια της...Μοιάζουν θυμωμένα...μοιάζουν θλιμένες λιμνούλες μετά τη βροχή... Τρίτο βήμα μπρος...ακούς το καρδιοχτύπι..."ΣΤΑΣΟΥ ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΑΣ, ΘΑ ΧΑΘΕΙΣ!!!"Απλώνεις αποφασιστικά τα χέρια.Τα πέπλα σκίζονται σε χίλια κομάτια, αιωρούνται στον άνεο που ολοένα δυναμώνει.Το βλέμμα θολό, χείλη στεγνά...πυρκαγιά τυλίγει τον έρωτα, τον περικυκλώνει χωρίς διέξοδο φυγής...Σεισμός δονεί τη γη...Δε φτάνει αυτός ο κόσμος...Όχι ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ!!!
Λυσσομανά ο άνεμος στο δάσος απόψε, παγωνιά.Η κρυσταλλένια πηγή συνεχίζει ωστόσο την αστείρευτη ροή της.Το φεγγάρι δε βγήκε, το έκρυψε ο πόνος...Μια μαύρη πινελιά.Τα πλάσματα του δάσους σωπαίνουν.Δυο όμορφα μάτια κι ένα αέρινο μουσκεμένο πέπλο, κολλημένο στο γυμνό κορμί.Μαλλιά υγρά, χέρια δεμένα.Παλεύει να λυθεί.Τα βήματά του δε βρήκαν το μονοπάτι απόψε."ΦΕΓΓΑΡΟΓΕΝΝΗΤΗ!!!"ουρλιαχτό, μα κανείς τριγύρω...
Η σειρήνα δε λυγίζει στη γλυκιά φωνή του."Το δρόμο μόνος πρέπει να τον βρεις, να ανοίξεις την καρδιά σου να μπει άπλετο το φως...κι αν χρειαστεί να πέσεις στο γκρεμό, στα άδυτα του Άδη για να σωθείς...ΝΑ ΓΙΑΤΡΕΥΤΕΙΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑ..."Ασταμάτητα τα δάκρυά της συναγωνίζονται τη δυνατή βροχή...Ο πόνος του σπάει τη νεραϊδοκαρδιά. Μα παραμένει ακίνητη να κοιτά στο σκοτάδι.
Κάποιος έπρεπε να μείνει πίσω...στο σκοτάδι...να φτιάξει ξανά το δρόμο...ΣΤΟ ΦΩΣ.