ΕΓΩ....

Ήταν μια μικρή πριγκήπισσα...τόσο μικρή...μα τόσο μεγάλη αν αναλογιστείς πόση λαχτάρα για επανάσταση και δράση έκρυβε κάθε κομμάτι της ύπαρξής της...και πόσα μυστικά που περίμεναν να φωτιστούν...να γίνουν αλήθειες...να πάρουν υπόσταση νικώντας τα στοιχειά και τους εφιάλτες που ξαγρυπνούσαν τον ύπνο της...στο σκοτεινό εφηβικό δωμάτιο με τα φυλακισμένα όνειρα...Γιατί το δωμάτιο αυτής της πριγκήπισσας δεν ήταν ροζ...ήταν ένα "γιατί" κι ένα "πότε" και καμιά φορά σαν τρομερή ηχώ ένα μαύρο "ποτέ"...Και τότε βουβό το κλάμα, την έπνιγε σα βρόχος τραβώντας τη όλο και πιο βαθιά στη σκοτεινή κι απέραντη θάλασσα των δακρύων.

Ψέλιζε το ξόρκι..."Σσσσσ! Μη φωνάζετε,κοιμούνται οι εφιάλτες μου. Σταματήστε το χιόνι, πέφτει πάνω στα όνειρά μου. Ταξίδεψα στον Άδη για να τα φέρω πίσω και πλήρωσα ως ναύλο, ψυχή. Αθώο περιστέρι φυλακισμένο στο κλουβί. Σσσσσ! Η αράχνη φτιάχνει ιστό στην ονειροπαγίδα μου κι η κάμπια κουκούλι. Μια ωραία πεταλούδα μες στον κάμπο τριγυρνά κι ένα κι ένα μικρό καράβι που είναι αταξίδευτο, να δούμε ποιος ποιος θα φαγωθεί. Ξημέρωσε η αυγή, Ξυπνήστε όνειρά μου να Ξεκινήσουμε ταξίδι στη ζωή."
Τα όνειρα ποτέ δεν ξυπνούσαν...ξυπνούσαν τα όνειρα των άλλων κι αυτή έπρεπε να κρατά κοιμισμένα τα δικά της πάντα και τα φτερά της κλειστά...Τότε ύψωνε τα μάτια στον ουρανό ψάχνοντας δρόμους ανάμεσα στις ασημένιες κορδέλες του φεγγαριού έστω και με μια τελευταία μαυροφορεμένη ελπίδα να αντικρύσει το γενναίο πρίγκηπα. Γιατί ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να κερδίζεις την καρδιά του πρίγκηπα στ'αλήθεια? Κάποιοι μαζεύουν καρδιές προσπαθώντας να ταιριάσουν κάποια από αυτές στον κενό χώρο που θάπρεπε να υπάρχει η δική τους... ψεύτικη μονόπολη...χτίζουν δήθεν όνειρα...πουλάνε υποσχέσεις κι αγοράζουν επιθυμίες...και πώς να παίξουν πια χωρίς αυτή? Γι'αυτό την προστατεύουν στο αδιαπέραστο θησαυροφυλάκιό τους...που το λένε εγωισμό...

Μα το αγριμάκι σαν ένα μαύρο καρβουνιάρικο γατάκι άνοιγε κι όλο άνοιγε τα ματάκια μήπως η λάμψη τους σκορπίσει φως, το φως της μάνας του Ανατολής μεσάνυχτα Ιούλη. Ακούραστη και περίεργη, παράτολμη και ανόητη...μια κοσμοχαλασιά ολόκληρη. Κει που τα γκρέμιζε όλα εκεί και τα ξανάφτιαχνε...τουβλάκι τουβλάκι...Ισορροπιστής σε τεντωμένο σχοινί κι αμέσως μετά...γλυκιά αποχαύνωση στην κούνια των άστρων...με το φως πάντα αναμμένο κι ας ήταν το μόνο που ξεχώριζε στη νύχτα της ζωής...περιμένοντας...το ξημέρωμα αλλά όχι το ημέρωμα...
Έδωσε τη μάχη με το άπιαστο, με το χρόνο αλήτη, με το ψεύτικο και την κέρδισε....τη στιγμή που αγκάλιαζε τους φόβους της κι έναν εχθρό εαυτό...ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ...βαθαίνοντας όλο και πιο πολύ στους ασυγκράτητους πόθους της...τη μια στιγμή στον άνεμο ψηλά και την άλλη κυλισμένη στο χώμα...
Ένα όμορφο πρωινό....ξημέρωσε η ζωή... κοίταξε πίσω της, δίπλα της, τριγύρω, ψηλά, χαμηλά...όνειρα, ελπίδες και στιγμές, ατέλειωτες πυγολαμπίδες...Το κάστρο φωτίστηκε...Κι ήταν τόσο πλούσια πια...

Ίσως να μπορούσε να διδάξει όσα της φανέρωσε η αλήθεια που έσερνε η θλίψη και που τυφλή κοιμωμένη, δε την έβλεπε...μα κάποιοι ορίζοντες φαίνονται μόνο όταν τους διανύσεις μόνος...ακόμα κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσεις κατά πρόσωπο τους εφιάλτες που κρύβονται....ΜΕΣΑ ΣΟΥ....και να τους οδηγήσεις...ΣΤΟ ΦΩΣ...



....το μόνο που ίσως μπορέσω να διδάξω σε λίγα χρόνια θάναι η ιστορία που γράφτηκε από άλλους και διαδραματίστηκε από άλλους αιώνες πριν...

Μήπως όμως και οι ψυχές δεν είναι αιώνιες...ζητώντας δικαίωση, έστω μέσα στις καρδιές μας?

Ευχαριστώ όλους αυτούς που στέκονται μαχητές και συνοδοιπόροι δίπλα μου και δε διστάζουν ενάντια στο χρόνο, στα πρέπει και στα υποτιθέμενα ανέφικτα να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα...Ξέρουν ποιοι είναι...

Ένας εφιάλτης χθες...Μια ευχή σήμερα...

Παραμύθι...Ήμουν λέει νεραϊδομωρό μέσα σε έναν ορμητικό καταράχτη.Μια γλυκιά φωνή μιλά..."ΔΕ ΘΑΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΒΑΘΙΑ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΘΑ ΝΑΙ,ΔΕ ΘΑ ΣΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΜΑ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΘΑΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΛΑΜΠΕΡΑ ΟΝΕΙΡΑ!!!!!ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ!!!ΘΥΜΗΣΟΥ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ!!!"Είμαι στην αρχή?Είμαι στη μέση?Πλησιάζω στο τέλος?Κάτι παράδοξο συμβαίνει...Γύρισα να δω τα βήματα που διάνυσα,γύρισα να δω την ξέχειλη ζωή μου....κι ένιωσα ΑΔΕΙΑ.Ενα δάκρυ κύλησε....κι εγώ χαμογελούσα!Τα λουλούδια άνθιζαν,μα όχι για μένα.Το σεληνόφως έλουζε τον κόσμο,μα εγώ ήμουν στο σκοτάδι.Το ουράνιο τόξο δε χρωμάτιζε τη δική μου πορεια.Ο έρωτας δε ξεδιψούσε τα δικά μου χείλη.Τα αστέρια δεν έλαμπαν για μένα.ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ?ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΠΩΣ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΒΑΛΣΑΜΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ?Σκουπίζω τα μάτια,τολμώ να πω...ΘΕΕ ΜΟΥ...ένα ΘΑΥΜΑ προσμένω!Το θαύμα που έγινε μέσα μου αλλά ποτέ ΓΙΑ ΜΕΝΑ,χάρισε το και σε αυτούς που δεν ένιωσαν ποτέ τι σημαίνει ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ...χάρισέ το σε αυτόν που θα ταξιδέψει να βρει το χαμένο μου όνειρο...ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ!!!

Η αλήθεια μου...Αναθεώρηση...Η πορεία αυτή ήταν δρόμος πάντα στο φως...

Σήμερα μπορώ με βεβαιότητα να πω, πως το θαύμα έγινε...ΓΙΑ ΜΕΝΑ...

Και για σένα....

Ο δικός μου Παράδεισος...

Tι κι αν μαύρισε ο κόσμος όλος?Πάλι ξανά θα ρίξω χιόνι στον καμβά,δάκρυ διάφανο πιότερο κι απ΄το νερό θα σμίξω, πάγο με πάγο να νικήσω, μια ασημένια λάμψη κόψης κάθετης και θα αφήσω ζεστό κόκκινο να τρέξει!Κάπου αφημένο σ'ένα όνειρο καλοκαιρινό μπλε της θάλασσας, ερωτευμένο μπλε του Θεού.Πράσινο στο σημείο που ενώνεται γη και ουρανός, μια πινελιά καφέ και δρόμος ανοιχτός μακρύς,πέρασμα κρυφό της λησμονιάς του μαύρου, στο φως...μια νότα αγάπης στον άνεμο απ΄το χαμόγελό σου.Λευκό αθώας ψυχής.... και να, ο δικός μου Παράδεισος...

ΘΥΜΑΣΑΙ?

ΘΥΜΑΣΑΙ?

Θυμασαι?Οι καλλιτεχνες της αγαπης παντα ξερουν να τη ζωγραφιζουν,να την τραγουδουν,να τη βιωνουν σε ολο της το μεγαλειο,να προσπαθουν γι'αυτη,να την αποδεικνυουν να την κανουν πραγματικη και να μη το βαζουν στα ποδια χαριν της ματαιοτητας.
Ευλογημενα τα χερια που αγγιξαν κι ενιωσαν τη δυναμη της,ευλογημενα τα χειλη που φιλησαν κι αισθανθηκαν την ηδονη της ψυχης κατω απο τη σαρκα,ευλογημενες οι ψυχες που ενιωσαν την αληθεια της και φωτιστηκαν δημιουργωντας το ομορφοτερο εργο.
Τι κι αν δεν μπορουν να το δουν ολα τα ματια?Ευλογημενο εργο απο Εκεινον παντα θα ειναι γιατι περιειχε σπινθηρες αγαπης σε καθε πινελια και φωτισε τα σκοταδια του νου,διελυσε τις θυελλες.Σημασια εχει πως ο καλλιτεχνης το εζησε στιγμη προς στιγμη,στο ειναι του και περα απο αυτο.
Καποιοι θεατες εχουν το χαρισμα και βλεπουν το φως,δε το φοβουνται,βλεπουν τα χρωματα και το ουανιο τοξο που παντα θα βγαινει μετα τη μαυρη καταιγιδα.Εχουν υπομονη.Η αγαπη ολα τα υπομενει.
Τι σημασια κι αν καποιοι θεατες βρισκονται σε ληθαργο?Καποιοι που παλευουν με την αμφιθυμια τους?Καποια στιγμη φανερωνεται ολη η αληθεια σαν λαμψη στην καρδια τους.
Μονο να μην εχει καταστρεψει ο καλλιτεχνης το εργο του,ανθρωπος ειναι κι αυτος.

Αλιμονο σε αυτους που κλεινουν τα ματια στην αληθεια.

Τα λογια σου ειλικρινα ανθισαν το χαμογελο ξανα κι εδωσαν κουραγιο στον καλλιτεχνη να συνεχισει
να παλευει ωστε αυτο που θεωρειται ονειρο απιαστο να φωτιστει απο την αληθεια.



Θυμασαι?Ο μονος δρομος τελικα που δε μας οδηγει λαθος ειναι αυτος της καρδιας μας.Μπορει να φαινεται λαθος καποιες φορες αλλα ειναι το μονο μονοπατι το οποιο εαν ακολουθησεις αποκομιζεις πολλα οφελη.Η λογικη οδηγει σε συμβιβαστικες λυσεις χωρις ναναι μονο δικες μας επιλογες.Εκεινη η ερμη η καρδουλα ξερει,ξερει τα παντα,αποφασιζει μονη,αναγνωριζει την αγαπη,νιωθει πονο,ανειπωτη χαρα,αναγνωριζει ακομα κι απο μακρια.Δινει υποσταση ακομα και σε μια ιδεα,μια σκεψη,μια φαντασιωση και καρδιοχτυπα αδιακοπα μεχρι να γινει πραγματικοτητα.Ποια λογικη και κουραφεξαλα?Εχει λογικη η ζωη?Ο θανατος οταν ερχεται?Ανωτερα οντα,δημιουργηματα σοφα,τελεια απο μια ανωτερη δυναμη,τη μια και μοναδικη δυναμη της αγαπης.
Θα δουμε τον ηλιο,το φεγγαρι με αλλο ταιρι διπλα μας.Θα ναι διαφορετικα καθε φορα?Οχι ειναι μοναδικα.Οπως μοναδικη ειναι και η αγαπη οταν ριζωνει βαθια.Ποση ευτυχια νιωσαν οσοι δωσανε μαχες στο ονομα της και κερδισαν το πολυτιμοτερο επαθλο.Θα περιμενες να μιλησω για αντικειμενο ως επαθλο,μα οχι.Δε μετριεται,δεν ειναι υλικο,δεν περιγραφεται,ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ!!!Οι ωρες,οι στιγμες,το παθος,η αγωνια,ο θυμος,ολα ηταν μερος της μοιρασιας.Κι ολα περασαν,εφυγαν,μα σταθηκαν για παντα στην αιωνιοτητα.


Μονο το σκοταδι οταν πεφτει φοβαται κι αυτος σα μικρο παιδι,μα οχι πια.Ξερεις γιατι.Οι καλλιτεχνες εχουν το δικο τους κωδικα.

ΜΟΒ ΟΜΠΡΕΛΛΑ

....κι έρχονται στιγμές που νιώθεις πολύ μόνος, άδειος, μελαγχολικός...σα τα μουντά πρωινά βροχής που θυμίζουν απόγευμα...
περπατάς κρατώντας μια μοβ ομπρέλλα αλλά ούτε το χρώμα της έχεις προσέξει, ούτε τις σταγόνες που πέφτουν πάνω της ακούς...ούτε την καλημέρα κάποιου γνωστού περαστικού...
τα μάτια σου καρφωμένα στη λάσπη κι ένα σύγκρυο σε πιάνει σα νιώθεις το σουρούπωμα της ψυχής σου,βλέπεις τα όνειρά σου βουτηγμένα σ'αυτή και πατημένα από χιλιάδες βήματα, λιμνούλες εδώ κι εκεί στις λακούβες του δρόμου...
σε κάποια βιτρίνα θολή-θολή απ'την υγρασία, τη βρωμιά του χρόνου?-, αναζητάς το βλέμμα σου και ξάφνου συνειδητοποιείς πως είν'τα μάτια σου θολά...λες νάναι απ'τη βροχή?
γοργός ο σφυγμός κι ο χτύπος ολοένα δυναμώνει...κοίτα μωρέ, κοίτα πιο προσεκτικά....πίσω σου...
πίσω σου στέκεται το κενό σου και σ'ακολουθεί...δεν είσαι μόνος...



Στο χαμόγελο δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει θλίψη, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει θάνατος...

Ζω μέσα σ'ένα σου χαμόγελο....

Μπορείς να σταματήσεις να χαμογελάς....ψυχή μου?

ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΜΑΡΤΗ....

Περπατησα ξανα στα σοκακια που διαβηκαμε...
Βρεθηκα στο σπιτι που στεγασε εναν ερωτα...καποτε...
Ψυχρα,παγωνια,ουτε μια σπιθα να ζεστανει,ουτε ενα δακρυ...
Σηκωσα το νεκροπανο απο την πολυθρονα...μια χαραμαδα...φως...
Ακουω ενα γελιο..."δε θα σε αφησω ποτε".......
Στο μεγαλο καναπε,με κοιτας με ενα βλεμμα γεματο λαμψη....
κοκκινο κρασι ρεει στις φλεβες...πετρωμενο αγαλμα η μορφη....
"σ'αγαπω....ΜΑΖΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ...ΥΠΟΣΧΕΣΗ..."
Στο δωματιο πατω ματαια το διακοπτη...δεν αναβει...υγρασια.......
Ζωγραφισμενη εικονα...ενα κρεβατι ντυμενο στα μπλε...ημιφως......
Ξαπλωμενος γυμνος θεος...αρωμα λουλουδιων...χειλη υγρα....
χτυπος δυνατος...γλυκια προσμονη..."ελα"μου γνεφεις...."ΕΛΑ"...
Κραυγη ουρλιαχτο ζωου...η πορτα ανοιχτη...στο ΣΚΟΤΑΔΙ.......
Τρεχω μακρια...στα χερια ανεμιζουν κιτρινισμενα φυλλα βιβλιου...
κομμενα βιαστικα...ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΖΩΗ.....ΖΩΗ ΜΟΥ.......
Υψωνω τα ματια ψηλα...τυφλα...Πουθενα τάσημενιο φεγγαρι...
Τα δαχτυλα σκιζουν την τελευταια σελιδα....αργα....
Χιλιαδες κομματακια μπλε χαρτι σκορπουν στον ανεμο...
γεμιζουν τον κατασκοτεινο θολο...ΒΡΕΧΕΙ....
Καταληγουν στη γη...και γινονται ΕΝΑ με το ΧΩΜΑ....
ΘΑΜΜΕΝΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ....